Van voelen naar begrijpen
Ik ben Martha. Al van jongs af aan neem ik veel waar, al heb ik lange tijd niet beseft wat dat precies betekende. Als kind was ik vaak moe en had ik regelmatig lichamelijke klachten, zonder dat daar een duidelijke verklaring voor was. Later, toen ik werkte, vond ik het normaal om aan het einde van de dag uitgeput te zijn. Alsof het erbij hoorde. Alsof dit nu eenmaal was wie ik was.
Rond mijn vijfentwintigste kwam daar voor het eerst een duidelijke grens in. Mijn lichaam liet mij niet langer doorgaan en ik belandde in een burn-out. Niet omdat ik mijn werk niet aankon, maar omdat mijn gevoeligheid mij had ingehaald. Ik had geleerd om vooral vanuit mijn hoofd te leven. Dat hielp me om situaties te begrijpen, richting te geven en me staande te houden. Maar gaandeweg raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf.
Na een periode van herstel pakte ik mijn leven weer op zoals ik het kende. Ik werkte hard, nam verantwoordelijkheid en bleef doorgaan. In mijn werk als organisatieadviseur en later als leidinggevende werd mijn vermogen om patronen te zien en richting te brengen juist gewaardeerd. Tegelijkertijd merkte ik steeds vaker dat mijn lijf reageerde op wat er onder de oppervlakte speelde. Op spanningen die niet werden uitgesproken. Op dynamieken die niet zichtbaar waren, maar wel voelbaar. Soms zo sterk dat het me letterlijk overnam. Ik wist lange tijd niet wat me overkwam.
Wat mijn kinderen mij lieten zien
Met de geboorte van mijn dochters kwam er een nieuwe laag in mijn bewustwording. In hun gevoeligheid en in de manier waarop zij de wereld ervoeren, werd zichtbaar hoe intens prikkels kunnen binnenkomen. Hoe diep een gevoelswereld kan zijn. En hoe gemakkelijk je daarin jezelf kunt verliezen.
Via hen werd ik me steeds bewuster van hoe gevoelens, lichamelijke signalen en wat er in de omgeving speelt met elkaar samenhangen. Van hoe dun de lijn soms is tussen wat van jou is en wat je onbewust overneemt van een ander. En ook van de vraag wat kinderen ons eigenlijk laten zien wanneer zij vastlopen of uit evenwicht raken.
Toen mijn lichaam mij opnieuw stilzette, heb ik de tijd genomen om daar werkelijk naar te luisteren. Niet om het direct te verklaren, maar om het eerst te ervaren. Ik ben gaan onderzoeken wat lichamelijke signalen kunnen vertellen over onderliggende patronen, emoties, spanning en wat uit evenwicht is geraakt. En hoe je onderscheid kunt maken tussen wat van jou is en wat je onbewust met je meedraagt.
Luna is ontstaan door al die heldere kinderen die op mijn pad kwamen. Kinderen die mij lieten voelen dat ik moest gaan vertalen waar zij tegenaan liepen, maar zelf nog geen woorden voor hadden. Kinderen die iets zichtbaar maakten van wat in henzelf, in het gezin, op school of in de bredere omgeving uit balans was geraakt.
De paarden hebben mij laten zien hoe zuiver spiegeling werkt. Hoe direct voelbaar wordt wat uit balans is, op het moment dat je zelf niet meer in contact bent met wat er in je speelt. Juist na een heftige periode met een van onze kinderen, die zichzelf volledig was kwijtgeraakt, hebben zij mij geholpen om nog dieper te verstaan wat een kind nodig heeft om tot rust te komen en zich veilig te voelen.
Vanuit die ervaring is Luna verder gegroeid tot een plek waar zichtbaar mag worden wat je al wel voelt, maar nog niet kon benoemen. Waar je via het lichaam en, wanneer het passend is, in samenwerking met de paarden kunt ervaren wat er in je kind of in jou speelt. Niet door er alleen over te praten, maar door het werkelijk te voelen.
Wat kinderen ons laten zien
Wat mij daarin drijft, is dat kinderen vaak eerder dan volwassenen laten zien waar iets uit evenwicht is geraakt. In henzelf, in gezinsdynamieken, op school of in de bredere omgeving waarin zij opgroeien. Juist gevoelige kinderen functioneren vaak het best in een omgeving waarin helderheid, duidelijkheid, voorspelbaarheid, gelijkwaardigheid en echt contact voelbaar zijn. Vanuit die bedding kan veiligheid ontstaan. Wanneer dat ontbreekt, laten zij vaak al vroeg zien dat er iets schuurt of uit evenwicht is geraakt.
In de manier waarop hun gevoeligheid zich uit, of dat nu in klachten is of in gedrag, wordt vaak zichtbaar wat niet klopt. Hun systeem reageert feilloos op wat er onder de oppervlakte meespeelt. Zo maken zij voelbaar waar spanning zit, waar iets niet klopt of waar te lang voorbij is gegaan aan wat werkelijk nodig is.
Daarin laten kinderen ons vaak iets wezenlijks zien. Over hoe ver we soms van onszelf verwijderd zijn geraakt. Over hoeveel we zijn gaan dragen. Over hoe gemakkelijk we zijn gaan leven in aanpassing, spanning of overleving, zonder nog echt te voelen wat dat met ons doet.
Op een andere manier doen paarden iets vergelijkbaars. Ook zij reageren direct op wat niet zichtbaar is, maar wel voelbaar. Ze spiegelen zonder oordeel en maken voelbaar waar spanning is ontstaan, waar iets niet meer in balans is of waar het systeem niet meer tot rust komt.
